ایمان یکصد ساله را یک شب پریشان می کند

از هر سبو خوش آیدش، جامی به کامی می زند

                                                   با هر نوا رقصی نو و عیش فراوان می کند

بیچاره جان هم در قفس فریاد خون سر می دهد

                                               از شرم و از بیچارگی، رخساره پنهان می کند

با این همه بی مایگی، یا رب، تو صیدم کرده ای

                                                      دستم به راه لطف تو، رسم گدایان می کند