«مولانا جلال الدین»

مانده ام تنها در این شهر خراب آبـاد خود

مانده ام بی کس بر این بنیاد بس بر باد خود

مانده ام با شوری از عشق و نوایی از جنون

مانـده ام بـا روح در بـنـد  و ولـی آزاد خـود

مانده ام با خاطرات پر غم و اندوه خویش

کـی توانـم تا کـنم دور از دل و از یـاد خـود

مانده ام دور از کسی کو را ز جان خوش دارمش

نیست آن فریاد رس تا سر کنم فریاد خود

خواهی اندر کار دنیا مات مانی بس عجب      صید بین کو بسته دل در چهره ی صیاد خود

         یا حسین. ای غریب ترین منجی بشریت حتی در زمان حاضر که مردمان به

نام تو در خیابان ها و گذر ها دست بر سر و سینه می کوبند. یا حسین.

ای لایق ترین حاکم ، ای آزاده ترین انسان، ای مسلمان ترین مسلمان.

 می بینی که چگونه مردمان فریاد یا حسین سر میکنند و ناله از گلو برون

می آورند؟ دریغا ! یا حسین. این مردمان همه از برای تو می گریند! دریغا!

تو را مظلوم می دانند! دریغا! اما بی خبر از آن اند که فاجعه ی اصلی

چیز دیگری است! نمی دانند که مظلوم ایشانند! یا حسین. ببین چگونه

حادثه ی کربلا را در به خاک و خون کشیدن چند تن خاکی خلاصه کرده اند!

 ببین تو را چگونه در یک شهید مظلوم خلاصه کرده اند! اما کدامینشان تو را

شایسته ی حکومت می دانند؟ کدامینشان برای آن گریه می کنند که بشریت،

عادل ترین و لایقترین حاکم را از دست داد؟! اینان می دانند که هدف تو از

سفر به کوفه ایجاد حکومت بود! اما حکومت به چه درد تو می خورد؟ که به قول

 پدر بزرگوارت این دنیا برای شما بزرگواران از مرداری هم پست تر است!

اینان نمی دانند که حکومت تو، نیاز ایشان بود! تو برای اینان جنگیدی در حالی که

اینان برای مظلومیت تو گریه می کنند! این مردمان ظاهر بین، نمیدانند که

مظلوم واقعی اینانند. کربلا، کشتن چند ده تن خاکی نبود! کربلا، آوارگی

چند کودک نبود! کربلا،کشتن عدالت خدا بود! کربلا، ظلم به مردم تا

قیام قیامت بود! چرا؟ همین مردمان از خدای خود می پرسند: این چه عدالتی است

که کودکی در خانواده ای ثروت مند به دنیا می آید در حالی که کودکی در

خانواده ای فقیر؟ اینان، نمی مگرند که خدایا تو در ابتدای آفرینش بشر، برابر آفریدی.

اما کسی که اولین ظلم را کرد و حقی از کسی خورد، نه تنها به فرد مقابل

ظلم کرد که به تمام نواده های او تا قیام قیامت ظلم کرد! چون این گناه اوست

 که فرزندی در خانواده ی فقیر مظلوم به دنیا می آید و کودکی در خانواده ی او

 در ثروت! ولی خدایا، باز هم تو فرستادی کسانی را که این ظلم ها را جبران

کنند، عدالت را بگسترانند و حق مظلوم را از ظالم بگیرنند. اما یزیدیان همه را

کشتند. حسین آمده بود تا حکومت کند تا هیچ کودکی در خانواده ای فقیر به دنیا

نیاید. یزید و یزیدیان نه تنها به حسین ظلم کردند که ظلمشان به حسین توسط

حسین بخشیده می شد، اما اینان به تمام بشریت ، به تمام مردمان که بعد از

حسین زیسته اند، ظلم کردند. خدا در این نابرابری که می بینید تقصیری ندارد،

اگر گریه می کنید برای خود گریه کنید که حسین به گریه ی شما نیازی ندارد.

برای خویش بگریید که اینچنین ظلم در حقتان رفته است! شما مظلومید،

بیشتر از حسین!     

الا ای جانِ جانِ جانِ جانان

الا ای غمگسارِ غمگساران

الا ای فتنه ی فتانه پرور

الا ای می گسارِ باده خواران

الا ای شعله ی سوزنده ی عشق

الا ای شه سوارِ تک سواران

الا ای مه رخ ِپيچيده گيسو

الا ای خوش نگارِ رخ نگاران

نگاهی کن به جانِ خسته ی من

دلم را شعله ور کن، جانِ ياران

که صيدت گشته ام با عهدِ ديرين

به يک تير نگاهت ای بهاران